Piszę z miejsca wstydu, który mi wpojono – i zamieniam go w broń
– Virginie Despentes
Wstyd nie należy do nas.
Przychodzi z zewnątrz –
w spojrzeniach, które oceniają.
W komentarzach, które ustawiają nas do porządku.
W żartach, po których robi się cicho.
Potem wstyd wchodzi w ciało.
W plecy. W gardło. W brzuch.
Mówi nam, gdzie jest nasze miejsce.
Kiedy mamy zamilknąć.
Kiedy przeprosić.
Przepraszać cały czas.
Decyduje, ile miejsca wolno nam zająć.
Uczy nas samokontroli.
Z czasem przestajemy go zauważać.
Zaczynamy pilnować się sami.
Jak być ciszej.
Jak nie przesadzać.
Przestaje być emocją.
Staje się dyscypliną.
Systemem samokontroli.
Za głośno.
Za bardzo.
Za queerowo.
Za grubo.
Niewłaściwie.
Wstyd przykleja się do skóry. Pasożyt.
Karmi się poczuciem winy.
Oddziela. Klasyfikuje. Ustawia w szeregu.

Projekt Shame zaczyna się w tym miejscu.
Zderzamy róż i błękit – kolory, które od dzieciństwa mówią nam, kim mamy być.
To, co wygląda miękko i niewinnie, okazuje się narzędziem dyscypliny.
Prezentowane prace mówią o przemocy fizycznej, ale też o tej codziennej, prawie niewidocznej: w języku, gestach, oczekiwaniach.
O przemocy, która nie zostawia siniaków,
ale zmienia sposób, w jaki stoimy, mówimy, patrzymy.
Interesują nas momenty pęknięcia.
Chwile, w których wstyd przestaje działać.
Kiedy zamiast kurczyć się – czujemy gniew.
Zamiast milczeć – wrzeszczymy.
To nie jest historia o słabości jednostki.
To oskarżenie wobec systemu, który potrzebuje naszego zawstydzenia, żeby działać.

Kuratorzy wystawy: Kolektyw CUT OFF
Katarzyna Frankowska, Milena Lubach, Michał Sikorski.